× هَمیشِگے ×

(بـــرداشت آزاد) 

 

خیابان بیست و هفتم منتهی به من است

که نشسته ام در بالکن و شعر میگویم!

دود ارزانترین خوراک این خیابان است

و اتفاق همیشگی زل زدن من به مــآه

به ماه ..

  به ماه ...

 

 

   اینها شـــعر نیستند:


عاشقانهـ نیستند.. عارفانـهـ نیستند


شبانـهــ نیستند ..

 

 احمــقـانـهـ انـد !!

 

 

112. فقــ ط واسهـ خودمـ !!

محضـ از یـآد نبردن:

(۱۵ اسفند ۹۰)

 
ҳ̸Ҳ̸ҳҳ̸Ҳ̸ҳҲ̸ҳҳ̸Ҳ̸ҳҲ̸ҳҳ̸Ҳ̸ҳҳ̸Ҳ̸ҳҳ̸Ҳ̸

111. کــــجآ بـُردی دل بی صاحب مَـرــآ !؟

 

 هه...

 اصلاً به جـ ه ــنم که دیر شده است

مگر چه می شود ؟

شما که تا به حال نمازتان قضا نشده

کجای جهان را گرفته اید ؟

هر چه باشد من برای خودم آسمآن شدم!!!

  هر چه زمین و مسجد و کاروان سرا

                                          برای شما

این تکه از آسمان رنگ پریده هم

                                         برای من...
 

ما که خوشیم

             شاید روزی 

              
خدای شما هم کریم شود ....

 

  باز هم بخشیده ام...

   مهم نیست

   شاید تقصیر لایه های قیر گونی و

    سقف کوتاه خوابگاه تان باشد !!

 + چقدر سخته گاهی بین یه عالمه ابهام و ایهامو و باید و شاید بخوای یه حرفایی رو بزنی که:

 نــباید.

خلاصه گفتیم دیگه... که گفته باشیــ م..

 

: .:.:. :  پَـ ـس و پـ ـیش : .:.:. :

بوسه های به لب نرسیده...


حرفای نزده..


بغل های نشده..

.

.

چقدر بدهکاریم به خودمون../ !!


......................................

بوی خوشِ سيب وُ
سيگار نيمه ‌سوز می‌يآد نصفه شبی! هه، چه کارا که از این موجود دو پا بر نمیاد.. بگذریــ ـم!

110. من ِ بدون ِ سانســ_ــــور

 

دیوانه نمی گوید: دوستت دارم
دیوانه می رود همه دوست داشتن را
به هر جان کندنی
جمع میکند از هر دری!!
میزند زیر بغلش..
می ریزد پای کسی که
قرار نیست بفهمد دوستش دارد...!

 

 

: .:.:. :  پَـ ـس و پـ ـیش : .:.:. :

شنیدی میگن: شب شراب نیرزد به بامداد خمار؟

خب منم فقط شنیدم!! :|

+ آلبمو ورق میزنم این روزا خــ ندمـ میگیره...

++ اینجا روی این صندلـی، تو این اتاق

 زمان دیر می گذره!....

خدایا ممــنون بخاطر این اتاق که از دنیــا جداست!

109. میخواهم از بودنم رنگی بسازم...

 

برای درک تمام جهان (!) گذاشتن ِ

علامتی کج و معوج جلوی چند سوال (؟)

و هی گرفتن افکار بسته بندی از

کلاس درس... و برنامه های هفت کانال

مربعی خالی در مربعی خالی

مرور پوچی خود بین جمله های محال...

 

آخر همه ی دلنوشته هام  می گم:  " از کجا به کجا رسیدم!! "

و پقی میزنم زیر خنده

و اینکه

چه بگویم چه نگویم میدانی تا چه حد می خواهمــت...

و باز رابطه طولی منـ  و تــــ ـو!

 

 

: .:.:. :  پَـ ـس و پـ ـیش : .:.:. :

+ صورت کسر: من

و مخرج پر مجهولش: تو بودی!

هنوز هم از ریاضی چیزی هالیم نمی شه

اما واقعا نفهمیدم

چطور شد که با هم ساده شدیم؟؟

++ این روزها وقت برای خندیدن به وفـور هست./

 

+++ میخوام از بودنـمـ . . .

.
.
.
.
رنگ بودن مهیاست....
نقاش زندگیم کجاست!؟ :)