حـــــــ ـوالی ِ مـآهـ          

من سال ها  زنِ زمین بودم !

خاکی از جنس ِ همین نگاه های شما

شکوفه می زدم

              بار می گرفتم

        زیرِ تمامِ ستاره ها شخم می خوردم و

                                       هی فارغ می شدم...

 

بعد ها خسته شدم از این همه بی دلیل !

نشستم ...

       روزه ی سکوت گرفتم

         و میان کتاب هایی که هیچ وقت مقدس نبودند

                                                 به خواب رفتم ...   

             

بیدار که شدم ،دیدم

زمان زیادی نمانده تا اذان !

یادم آمد هنوز آیه های ناتمامم را

در کاسه ی گلاب فوت نکرده ام

حتی هیچ کدام از گناه های تکراری حضرت حوا را

                                   در نماز فرض نَشُستِه ام !

 

این دیگر چه رسالتی بود

که بر دوش کوچک من انداختند؟!

اصلاً مگر من ساده گناه بودن را

از باغ بی بهار کدام بهانه دزدیده ام ؟

کاری نکنید که افطار فریاد را

در سفره های خالی شما بالا بیاورم

آن قدر تا از پنجره ی زندان فکرتان

فرار کنم به سمت آبی بلند آسمان

بعد هم شبانه بیایم و امضای خودم را

از زیر تمام قراردادهای شما خط بزنم

      و بروم...

           هی بروم تا چشم  ِ آبی آسمان شوم ...

من، بخشیده ام !

        همه چیزم را...   

            یادگاری های شما بال های پرواز را 

               از من گرفته بودند و 

               صدای آوازم به آسمان نمی رسید .


فراموش کنید

نمی خواهد هی زور بزنید

تا به رنگ آسمان بیاندیشید

شما که قرار نیست آسمان شوید

پس بیایید تا تکلیف خودمان را روشن کنیم

باید به تقسیم عادلانه ی میراث خاطرات،

                                      قانع شویم!!

       : .:.:. :  پَـ ـس و پـ ـیش : .:.:. :

  بَعضے وَقتآ دٍلـت میخوآد

      دَستآتو بذارے زیرٍ چونَت

     چشم تو چشم خُدا بشے

         زُل بزنے و بهش بگے

                                         "کہ چـــــــــے مَثــــــــــــــــــــلا؟"

هـــــــــ ـه!!

آره دیگه خلاصه....